Andrea Rieder

Als de kleinkinderen even niet om haar heen ravotten, haar gasten goed verzorgd zijn en de dieren in de stal tevreden van het verse hooi genieten, gaat Andrea Rieder graag op het bankje voor het huis zitten en geniet ze van de rust. „Gezien het tempo waarin de wereld tegenwoordig draait, doet dat soms gewoon goed.“ De boerderij is haar leven, de familie het allerbelangrijkste en de natuur haar kostbaarste bezit. Al bij het betreden van de boerderij gaat je hart open. Hier voel je je meteen op je gemak en ervaar je de diepe verbondenheid met de natuur en traditie. Het is bijna alsof je een bladzijde openslaat in een nostalgisch kinderboek:

De boerderij, omringd door weiden en houten hekken, omkaderd door fruitbomen en bloeiende struiken; kippen lopen kakelend rond het huis terwijl kat „Muizi“ lekker in de zon ligt te luieren. Daar komt Andrea’s man Martin al op de tractor de hoek om getrakkeld. „Er is altijd veel te doen, en dat is maar goed ook”, glimlacht Andrea terwijl ze de kleine Anton in haar armen neemt. Als haar (schoon)dochters aan het werk zijn, past ze op haar kleinkinderen. Als gezin moet je elkaar steunen, zodat alles soepel verloopt. „We zijn er voor elkaar. Er is namelijk niets mooiers dan in slaap te vallen met de gedachte dat we allemaal gezond zijn en van het leven kunnen genieten. Daar hoort het werk ook bij.“ Als caféhoudster en boerin voelt ze zich, zoals ze zelf zegt, „ontzettend op haar gemak“. De meeste mensen gaan één keer per jaar op vakantie. Andrea weet dat dit de meest waardevolle tijd van het jaar is.

Koken is een passie – het werken met gezonde ingrediënten is een genot. „Ik kook graag, soms voor het hele gezin en soms ook voor onze gasten”. Als ik de pan met heerlijk luchtige Kaiserschmarrn op tafel zet, beginnen niet alleen de ogen van de kinderen te stralen. Over de pan gesproken: „O jee, de aardappelen“, nauwelijks heeft ze dat gezegd of ze begint al in de keuken te rommelen, „die moet ik meteen opzetten, anders is er straks niets te eten“, glimlacht ze. Andrea kookt zoals ze dat van haar moeder heeft geleerd. „In het Pinzgau koken we op gevoel, precies zo: een handvol bloem, aardappelen, wat zout en een beetje melk (die moet heet zijn, anders lukt het niet), het deeg liefdevol kneden – maar zeker niet te lang – en dan leggen we nog een blok hout in de oven, zodat we de ideale temperatuur hebben…“. Gelukkig geeft Andrea ook kookcursussen. Bij het bakken van brood en krapfen, het draaien van Nidei en het maken van „muasn“ – zoals de Pinzgauers zeggen – onthult ze waardevolle tips voor het lukken van de Pinzgauer lekkernijen. „Ik vind het leuk als mensen me dan vertellen hoe lekker het brood is geworden en hoeveel plezier ze in koken en bakken hebben ontdekt.“

Eigenlijk gaan er bij elk gerecht verse kruiden in Andrea’s kookpot. „De natuur is ons kostbaarste bezit. Daarom moeten we er allemaal verantwoord mee omgaan.” Ze vindt kruiden en hun werking bijzonder fascinerend – of het nu gaat om gezonde smaakmakers of geneesmiddelen. Al vroeger werden er in Hollersbach kruiden geteeld. Deze dienden in de eerste plaats voor de productie van plantaardige cosmeticaproducten.
„Toen dit werd stopgezet, kwam ik op het idee om de teelt van de kruiden toch voort te zetten. Samen met een paar gelijkgestemden hebben we dit idee opgepakt, verder uitgewerkt en uiteindelijk de vereniging „Hollersbacher Kräutergarten“ opgericht.“
Op inmiddels zo’n 8.000 m² kunnen 500 planten uit verschillende thema’s worden bewonderd, geroken en geproefd. „De kracht en de weldadige werking van de kruiden zijn fascinerend.” Je gelooft bijna niet wat er allemaal in de Pinzgau groeit. „We leiden de bezoekers door de wereld van de kruiden en maken samen zalven en kruidenzouten, die ze vervolgens mee naar huis kunnen nemen. Niet alleen de gasten waarderen dit aanbod. „De inwoners van Hollersbach identificeren zich met hun kruidentuin“, vertelt Andrea trots. Vooral in de zomer is het voor de lokale bevolking en gasten, voor jong en oud, een geliefde plek van welzijn, ontspanning en beleving – omringd door heerlijke geuren en stralende kleuren – en zoemende bijen. „Wie zich ooit heeft afgevraagd hoe belangrijk de bij voor ons mensen is – voor diegene is het bijenleerpad een geweldige verrijking“, geeft Andrea haar gasten graag als tip. Zonder de bij ziet de wereld er namelijk meteen heel anders uit… „maar ga zelf op ontdekkings- en belevenisreis…“.

De tijd bij Andrea in de Stube vliegt voorbij. Bij haar heb je het gevoel thuis te zijn. De kruidenthee (zelf gezet, natuurlijk) verspreidt zich weldadig in de maagstreek. De kleine Anton snakt ondertussen naar de volledige aandacht van zijn oma. Wat is geluk? Een tandje terugschakelen, diep ademhalen en genieten van de kleine dingen in het leven.