Erich Pletzer

Een leven dat rechtstreeks uit een fotoboek lijkt te komen: kleurrijk, vol momentopnames en bij elke foto een uniek verhaal. Voor zijn 60e verjaardag wilde hij een fotoboek cadeau krijgen van zijn, zoals hij zelf zegt, „nogal omvangrijke” fotocollectie. Een onmogelijke opgave, constateerde zijn zus.
Erich Pletzer heeft veel meegemaakt, op de meest uiteenlopende plekken gewoond en op allerlei manieren de school van het leven doorlopen. Zijn leven lijkt op de disciplines in het skicircus, dat hij zelf jarenlang als professionele skiër mede vorm heeft gegeven: razendsnel, spannend, zelfverzekerd.

Familie, sport, vrijheid – dat zijn de belangrijkste dingen in het leven waar alles in Mittersill om draait. De familie is het enige dat blijft. Alles is eenvoudig als de familie samenwerkt. Daar is Erich van overtuigd: „Dat was bij mijn ouders al zo en dat is nu ook zo.” Hij groeide op in relatief eenvoudige omstandigheden – en leerde van zijn ouders veel over de basiszaken. „Grias di – pfiat di, alsjeblieft – dank je wel, niet praten tijdens het eten. Als je je leven daarop afstemt, heb je al veel gewonnen.“ Erich was professioneel skiër.

Na zijn opleiding heeft hij in dat kader enkele jaren in de VS doorgebracht. „De Amerikanen waren dol op ons Oostenrijkers“, lacht hij, „we waren goedgemanierd, vrolijk en altijd in voor een grapje.“ Hij vertelt hoe hij de Rio Grande „omzwom“ en op beren jaagde. Met zijn vriend „Jungle Jim“ zou hij bijna in het Canadese Calgary zijn blijven hangen… maar dat is een ander verhaal
(zoals Erich er zoveel heeft).
We zijn in het jaar 1974, locatie: Kitzbühel. In dat jaar, op zijn 17e verjaardag, heeft hij de legendarische Streif in de slalom bedwongen. In de eerste run werd hij vierde. Zijn oude sportvriend Hansi, „je weet wel, die uit Hinterseer“, pakte het goud. „Ik heb het verprutst, anders had ik gewonnen“, glimlacht hij.

Als jongere werd hij altijd boos als hij iets „verprutste“. Een trainer zei ooit tegen hem: „Als je wilt winnen, moet je eerst kunnen verliezen.“ Dat heeft hij ter harte genomen; deze uitspraak heeft hem gevormd. Volgens hem is sport de belangrijkste leerschool van het leven. Sporters komen veel rond, ontmoeten mensen uit de meest uiteenlopende culturen – huidskleur en religie spelen daarbij geen rol. „Of je kunt met elkaar overweg, of je kunt dat niet – zo simpel is het.“ Dat is het mooie ervan, en dat zouden mensen zich vooral in deze tijd veel vaker moeten realiseren.

Hij wil – naar aanleiding van de huidige gebeurtenissen – nog een anekdote vertellen, hoewel er zoveel te vertellen valt… Het was op een stralende zonnige dag in maart 2020. „Het café was gesloten, maar we verkochten ijs om mee te nemen. Er stonden veel mensen in de rij voor een Pletzer-ijsje – allemaal netjes op afstand, moet ik zeggen. Plotseling kwam de politie en kregen we een bekeuring. De beschuldiging: te veel mensen op één plek.” Iedereen weet waar het toen om ging. Toch is het volgens Erich heel eenvoudig: „De frisse lucht in gaan, afstand houden en jezelf geluksmomenten gunnen. Dat zei Martin Luther al, meer dan 500 jaar geleden, en hij heeft twee pestepidemieën overleefd“, zegt Erich peinzend. Als zakenman uit Mittersill was hij in zijn jonge jaren ook actief in de toerismecommissie. „Daar hebben we ooit een onderzoek gedaan: waarom de gasten zo graag naar de Oberpinzgau komen. Iedereen dacht dat het vanwege de skiliften, de golfbaan en de vele attracties was. Weet je wat eruit kwam: de gasten komen omdat de mensen hier zo vriendelijk zijn.” Wat Erich graag zou willen, is dat de mensen uit de verschillende plaatsen nog meer samenwerken. „We zijn één vallei, onderdeel van een geheel.“ In het Pinzgau zijn er zoveel mooie plekken en mogelijkheden om gelukkige momenten te beleven. „Ik heb al veel van de wereld gezien, maar onze regio staat op nummer 1 – wereldwijd.“